ก่อนถึง.....ธรรม

ก่อนอื่นขอสวัสดีเพื่อนร่วมเว็ปพุทธศาสนา

ข้าพเจ้ารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ที่ได้รับเกียรติจาก

เจ้าของ www ให้เป็นปฐมฦกษ์ในการน้อมนำการเปิด

www นี้
ข้าพเจ้ามองเห็นธรรมในสภาวะปัจจุบัน

ว่ามีความสำคัญอย่างยิ่งในการดำเนินชีวิต

เพราะปุถุชนคนธรรมดาที่จิตไม่พ้นจากคำว่าบุคคลชั้นดี

ย่อมมีมาก ความเห็นแก่ได้
เห็นแก่ตัวก็มากตาม 

        ข้าพเจ้าก็เคยเป็นที่รวมของปุถุชนคนธรรมดา

โดยที่ข้าพเจ้าไม่ได้คิดว่าจะแตกต่างกันตรงไหน

เพราะข้าพเจ้ายังแยกปุทุชนกับคนชั้นดีไม่ได้

ในขณะที่ข้าพเจ้าก็ยังต้องมีชีวิตที่ต้องดิ้นรน เหมื่อนคนอื่นๆ แต่ข้าพเจ้ายังโชคดีที่รู้จักทำทาน
และทุกครั้งข้าพเจ้าจะอธิฐานขอให้ข้าพเจ้ามีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ’’ เหมือนจะติดสินบนนั้นแหล่ะ ’’
แล้วการอธิฐานของข้าพเจ้า ก็เป็นจริงในวันนี้ แต่ไม่ใช่เพราะการอธิฐานอย่างเดียว ต้องเชื่อเรื่องบุญเก่าด้วย
การส่งผลของบุญมีผลกับ  ชีวิตในปัจจุบันมาก
วันที่เราทำบุญ หรือทำทาน ผลบุญอาจจะยังไม่ส่งในปัจจุบันทันที  ถ้าบุญที่เราทำยังไม่ทันกับกรรมที่ตามมา ก็ต้องใช้กรรมไปก่อน

จึงจะได้เสวยผลบุญของตนเอง
 

       ข้าพเจ้าเริ่มรู้จักการทำบุญ แล้วได้กุศลผลบุญ

ที่ยิ่งใหญ่จากพระอริยะสงฆ์รูปหนึ่ง
ซึ่งปัจจุบันก็เป็นที่รู้จักกันถ้าเอ่ยนามและวัดของท่าน ถ้าทุกคนมีความประสงค์อยากทราบรบกวนสอบถามในเว็ปอีกทีนะค่ะ
ตอนที่พบพระรูปนี้ดิฉันก็ได้สนทนาธรรมกับท่าน 
ก็แนะนำเรื่องการใส่บาตรหน้าหิ่งพระ การสวดมนต์ แผ่ส่วนบุญ
จะทำให้เจริญรุ่งเรืองในหน้าที่การงาน

        ข้าพเจ้าก็เกิดความคิดว่าจริงเหรอ?

จังหวะพอดีกับหน้าที่การงานของข้าพเจ้า

ก็ลองปฎิบัติดู ความหน้าแปลกตรงที่ว่าจาก

ที่ข้าพเจ้าต้องพบปะผู้คนมากมาย

แต่กลับไดัรับการตอบรับช่วยเหลือเกื้อกูลในอาชีพ

ทำให้ข้าพเจ้าเชื่อว่าบุญที่เราได้ปฎิบัตีจากการสวดมนต์

คงจะส่งผลให้เราเจริญรุ่งเรือง ข้าพเจ้าเริ่มสนใจธรรมะ

เริ่มศึกษาจริงจัง

         ธรรมเป็นเรื่องละเอียออ่อน
เป็นธรรมชาติ

ที่อยู่ในตัวตนบุคคล แต่กาลเวลาเป็นกิเลสตัวร้าย

ที่ทำให้ความบริสุทธ์ของจิตเดิม
ของบุคคลถูกปิดจนมอง

ไม่เห็นธรรมะ ในธรรมชาติของจิต! ตราบใดที่จิตของเรายังไม่นิ่ง

หรือสงบก็จะไม่มีทางเห็นจิตอันเป็นธรรมชาติของตัวเอง

จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการฝึกสมาธิโดยการจิตภาวนา 

แรกๆ ที่ข้าพเจ้าฝึกปฎิบัติมันเหมือนจับลิงหลายตัว

มาอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง  หาความสงบไม่ได้เลย

แต่ก็แปลกที่ว่าใช้เวลาในการทำจิตให้สงบนิ่ง

ประมาณ ๔ เดือนได้
ก็เข้าสู่สมาธิที่เรียกว่าสมถกรรมฐาน

จิตที่สับสนวุ่นวาย มันสงบลงแบบชัดเจน

แต่ก่อนข้าพเจ้าใจร้อน เป็นคนมุทะลุมากไม่ค่อยละอายต่อบาป

แต่พอปฎิบัติได้พอสมควร โดยการสวดมนต์เจริญภาวนา

บทยอดพระกันฑ์ไตรปิฏก จิตของข้าพเจ้า

มันพิจารณาเรื่องศีลมาก
หาคำตอบการรักษาศืล

ด้วยจิตจนสุดท้าย ธรรมเกิดในจิตของข้าพเจ้า

ในขณะนั้นข้าพเจ้ารู้สึกน้ำตาจะไหลออกมา

รู้สึกถึงความเมตตาของพระพุทธเจ้า
ที่ทรงบัญญัติศีลใว้

เพื่อละซึ่งความเบียดเบียนซึ่งกันและกัน การเข้าถึงศีลแท้

ทำให้หิริโอตัปปะเกิด
การไม่เบียดเบียนบุคคล สัตว์

ข้าพเจ้าถือว่าเราได้ยุติการก่อกรรมข้างต้นแล้ว

ขันติธรรมโภคา   (พบกับ  นรกในใจ เร็ว ๆ นี้ )